Slaat NIMBY nu ook toe in Lille?

Betreft: Verzet tegen exploitatie crossterrein Lille.

Zie ook:

http://www.connect.facebook.com/photo.php?fbid=110190402387917&set=a.110190399054584.15169.110188612388096

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=CF33CK0R&postcode=2275

http://www.reddemotorcross.be/09/content/8-jaar-voor-muyters

http://www.milieuraad.be/uploads/466710_Motorcross_in_de_provincie_Antwerpen_knelpunten_en_kansen.pdf

Vlaanderen en zijn motorcross.

Even resumeren: In 2002 besliste de Vlaamse regering aan de hand van een WES studie uit 2001 dat er in Vlaanderen gezien de grote behoefte nood was aan 15 motorcrossomlopen met trainingsfaciliteiten. In navolging daarvan selecteerde de provincie Antwerpen in oktober 2003 terreinen in Balen (Hondapark), Grobbendonk(industrieterrein!), Westerlo (Rooiveld) en Brecht (Kraaienhorst). Op voorstel van toenmalige Vlaams minister van sport Anciaux besliste de Vlaamse regering in december 2005 om 7 terreinen te weerhouden in de provincies Antwerpen (3) en Limburg(4). In Antwerpen viel ironisch genoeg Grobbendonk al snel af. Van de 4 terreinen in de provincie Antwerpen blijft alleen nog Balen (waar volgens de PMiNa-raad sprake is van ruimtelijke onverenigbaarheid) over gelet op het feit dat Lille maar een vergunning bezit tot 2022 en niet werd opgenomen in de plannen. In Limburg zijn er momenteel nog 2 categorie Vlarem-1 terreinen (Lommel & Genk) terwijl de rest van de Vlaamse provincies niet in staat is gebleken ook maar 1 terrein uit de grond te stampen. Vlaanderen, met zijn weliswaar hoge bevolkingsdichtheid, is tot nu toe dus allesbehalve bij machte gebleken om een toekomst te genereren voor een sport waarin het sinds mensenheugenis behoorde tot dé absolute wereldtop.

Bedreigde volkssport.

Van meer crossterreinen of het behouden van de huidige capaciteit was dus tot op heden weinig te merken. Het perverse gevolg van 4 Vlaamse terreinen (Genk, Lommel, Lille & Balen) voor een 10.000-tal motorcrossers laat dan ook niet op zich wachten: Verzadiging met alle gevaarlijke gevolgen van dien. Overbevolking dus. Geen pretje voor de beoefenaars en blijkbaar ook geen pretje voor sommige buurtbewoners (cfr; verkeersdruktedefinitie PMiNa-raad & verzoekschrift om alleen lokaal verkeer toe te laten in de Snaersdijk). Tel daar nog eens bij dat ook de vergunningsaanvragen voor eenmalige wedstrijden, categorie Vlarem-2-3, niet altijd van een leien dakje lopen en het kleinste kind begrijpt dat een concentratie op de nog bestaande terreinen een ruimere dan louter gemeentelijke oplossingen nodig heeft. Vanuit de motorcrosssector betreurt men dan ook dat er door gebrek aan alternatieven geen werk kan gemaakt worden van een spreiding van mogelijke hindereffecten. 

Reductie geen optie.

Om het met de termen van die andere populaire volkssport te zeggen; motorcrossminnend Vlaanderen staat alleen nog met zijn doelman op het veld. Zelfverdediging uit noodzaak want we zitten op ons tandvlees. De ervaring leerde ons immers dat elke toegeving in frequentie uiteindelijk alleen maar een lange pijnlijke achteruitgang richting verdwijning als resultaat had. Het aantal kalenderdagen reduceren is omgekeerd evenredig aan de gebruiksintensiteit daar het aantal gebruikers min of meer een constante is. Elk alternatief is welkom maar onze scepsis is er door jaren van niet ingevulde beloftes alleen maar groter op geworden. In geen geval is de sector a priori tegen aanpassingen van ‘exploitatievoorwaarden’ tout court. Maar de handelingsmarge is zo goed als nul, en er is de wetenschap dat met een gegeven vinger men uiteindelijk een arm verloor. Nogmaals, kalenderalternatieven zijn er niet voor wat in sommige ogen een ‘Lils luxeprobleem’ lijkt. Koppel dit aan het relatieve gevaar bij overbelasting inzake gebruiksintensiteit te wijten aan reductie en een explosieve cocktail is in de maak. Van het uiteindelijke verdwijnen van Lille van de Vlaamse crosskaart kan voor ons om bovenvermelde redenen dan ook geen sprake zijn ook al speelt er een negatieve variant van het Matteüseffect. Het spook van de dubbele agenda doemt immers bij elke klacht op in de achteruitkijkspiegel.   

Onze achtertuin.

Nog niet met een vergrootglas zal men één motorcrosser vinden die niet begrijpt dat we niet alle crossen en trainingen op vier terreinen kunnen concentreren, maar er zal ook niet één crosser gevonden kunnen worden die überhaupt anders kan. Het is dan ook intellectueel oneerlijk juist deze sector hiervoor telkens ter verantwoording te roepen en dientengevolge ook te bestraffen. Of het nu positief is dat de Nederlandstalige NIVEA-variant van het Engelstalige acroniem NIMBY nog niet zo tot de verbeelding spreekt durf ik niet te stellen. Maar feit is wel dat niet onvaak de fundering van veel actie contra motorcrossexploitatie te vinden is in dit ‘Not In My BackYard’, of Sint-Florian-principe. Niemand is tegen motorcross, maar weinigen tolereren het in hun ‘achtertuin’. Ook al ligt die tuin meer dan ver genoeg volgens Vlarem II van Mc Lille. Het fundamenteel probleem is dat wat men ook doet in Vlaanderen, men blijkbaar nog maar moeilijk niet in iemands achtertuin zit. Leven en leefbaarheid is alzo tweerichtingsverkeer geworden waarbij elke ramkoers alleen maar kan eindigen met gruwelijke ongevallen zonder winnaars. Laat ons niet vergeten dat het mes der regels altijd langs twee kanten snijdt.

Dialoog over alternatieven.

Geven en nemen dan maar! Met dien verstaande dat de motorcross gezien het hoge aantal verdwenen terreinen (van +100 naar 4!) al veel gegeven heeft. Het is voornamelijk de motorcross zelf die wordt aangevallen en uiteindelijk ook zware concessies doet. Terwijl clubs verdwijnen en mensen hun hobby verliezen taxeert men daarvoor zelden of nooit de beleidsmakers. Nochtans zijn zij de absolute protagonisten die moeten ‘wet-geven’ en zo voor oplossingen zorgen. Intellectueel eerlijker zou dus zijn dat al wie bemerkingen heeft over de hindereffecten van het laatste stukje motorcross dat ons nog rest zijn pijlen zou richten op de hoger gelegen politieke echelons. Enkel zo, en in combinatie met een doorgedreven dialoog tussen buurt en club, kan men een duurzaam, non-destructief, beleid op poten zetten.  

Lilse troeven!

Er zijn nog opties naast het reduceren van de exploitatie. Zoals men bijvoorbeeld kan concluderen uit het PMiNa-advies voldoet Lille aan het gegeven naast een autosnelweg te liggen hetgeen een vergelijkbare overlast concentreert en een goed verkeersalternatief oplevert. Conform deze wetenschap is er dus een mogelijkheid om alvast aan de initiële vraag van die enkele buurtbewoners tegemoet te komen en het mogelijke sluipverkeer aan te pakken. Mc Lille geeft hierin zelf blijkens haar webstek het goede voorbeeld: “Wij verzoeken u dringend om alleen deze officiële route te volgen en niet binnen door te rijden in verband met de omwonenden" evenals de club jaarlijks al haar piloten en sympathisanten aanschijft met het duidelijke gebod de door haar betaalde verkeersborden te respecteren. De afdwingbaarheid hiervan is uiteraard een taak van gemeente en politie. Zo zijn er nog tal van kleine aanpassingen op lokaal niveau mogelijk vanuit een dialoog tussen buurt en club.  

De kat moet muizen vangen.

Het blijft natuurlijk eveneens zo dat ook de motorcrosssector, de motorcrossindustrie (die ook in Vlaanderen behoorlijk wat arbeidsplaatsen creëert) en de bonden zich oplossings- en toekomstfähig moeten opstellen. Vooral omdat er conflicten blijven op een aantal specifieke punten. Technologische evolutie is mogelijk, is nodig, is nuttig. Maar zonder degelijke wetgeving en internationale omkadering staat men nergens. Het is een proactieve opstelling die mogelijkheden biedt, die met kennis en kunde probleemstellingen kan aanpakken en de samenleving kan overtuigen dat ook in Vlaanderen motorcross moet blijven bestaan.  

Conclusie.

Als er iets de leefbaarheid van de medeburgers kan verbeteren zal de motorcrosswereld dat zeker en vast ernstig nemen , maar de prijs moet redelijk zijn. Voor de sector zou een verminderde exploitatie wederom een serieuze aderlating zijn in het algemeen en in het bijzonder voor Lille zou het praktische bezwaren opwerpen. Zolang er geen alternatieven zijn dringen wij er dan ook bij de lokale overheid op aan om in overeenstemming en open dialoog met de buurt een plan uit te werken dat mogelijke hindereffecten zoveel mogelijk tegen gaat zonder dat daarbij het operationele karakter van het terrein in het gedrang komt. Belangrijk is dat men blijft wijzen op technologische evolutie en dat het behouden van een toekomst voor het 38 jaar oude terrein in Lille, ook na 2022, prioritair is. Aan de Vlaamse overheid blijven wij ondertussen vragen om nu eindelijk ook eens in dit dossier 'wet te geven'.

 "Het niet-doordachte leven, is het leven niet waard." (Socrates)